خانم ها مثل راديو هستند :

هر چي مي خواهند مي گويند ولي هر چه بگويي نمي شنوند.

خانم ها مثل شبکه اينترنت هستند :

از هر موضوعي يک فايل اطلاعاتي دارند.

خانم هامثل چسب دوقلو هستند :

اگر دستشان با گوشي تلفن مخلوط شد, ديگر بايد سيم را بريد.

خانم ها مثل موتور گازي هستند :

پر سر و صدا , کم سرعت , کم طاقت

خانم ها مثل رعد و برق هستند :

اول برق چشمهاشون مي رسه , بعد رعد صداشون.

خانم ها مثل ليمو شيرين هستند :

اول شيرين و بعد تلخ مي شوند.

خانم ها مثل موبايل هستند :

هر وقت کاري مهم پيش مي آيد در دسترس نيستند.

خانم ها مثل گچ هستند :

اگر چند دقيقه مدارا کنيد آنچنان سخت مي شوند که

هيچ شکلي نمي گيرند.

خانم ها مثل کنتو ر برق هستند :

هر از چند سالي يکبار سن آنها صفر مي شود.

خانم مثل فلزياب هستند :

هرگاه از نزديکي طلافروشي رد مي شوند

عکس العمل نشان مي دهند.

خانم ها خيلي زرنگ هستند :

آنقدر جنگيدند تا جايزه صلح راگرفتند

دختر 18 ساله : به قول خودش انقدر خواستگار داره که

 نمی دونه کدومش رو انتخاب کنه فعلا قصد ازدواج نداره

می خواد درس بخونه

زير بارون راه نرفتي

          تابفهمي من چي ميگم

                    تو نديدي اون نگاه رو

                              تا بفهمي از كي ميگم.

چشماي اون زير بارون

          سر پناه امن من بود

                    سايه بون دنج پلكاش

                              جاي خوب گم شدن بود

تنها شب مونده و بارون

          همه ي سهم من اين بود

                    تو پرنده بودي من سرو

                              ريشه هام توي زمين بود

اگه اون رو ديده بودي

          با من اين شعر رو مي خوندي

                         رو به شب دادمي كشيدي

                                        نازنين ! چرا نموندي ؟

حالا زير چتر بارون

          بي تو خيس خيس خيسم

                               زير رگبار گلايه

                                        دارم از تو مي نويسم

تنها شب مونده و بارون

          همه ي سهم من اين بود

                    تو پرنده بودي من سرو

به چشمان پریرویان این شهر

به صد امیدمی بستم نگاهی

مگريك تن ازاين ناآشنايان

مرابخشدبه شهر عشق راهي

به هر چشمي-به اميد اينكه اين اوست

نگاه بيقرارم خيره ميماند

يكي هم زين همه نازآفرينان

اميدم رابه چشمانم نميخواند

غريبي بودم وگم كرده راهي

مراباخود به هرسويي كشاندند

شنيدم بارها ازرهگذاران

كه زيرلب مراديوانه خواندند!

ولي من چشم اميدم نميخفت

كه مرغي آشيان گم كرده بودم

زهربام ودري سرمي كشيدم

به هربوم وبري پرمي گشودم

اميد خسته ام ازپاي ننشست

نگاه تشنه ام درجستجوبود

درآن هنگامه ي ديداروپرهيز

رسيدم عاقبت آنجا كه او بود

"دوتنها و دوسرگردان دو بي كس"

زخود بيگانه از هستي رميده

ازين بيدرد مردم رونهفته

شرنگ تااميدي ها چشيده

دل ازبي همزباني ها شكسته

تن ازنامهرباني ها فسرده

زحسرت پاي دردامن كشيده

به خلوت سربه زيربال برده

"دوتنها و دوسرگردان دوبي كس"

به خلوتگاه جان با هم نشستند

زبان بي زباني راگشودند

سكوت جاوداني راشكستند

مپرسيد اي سبكباران مپرسيد

كه اين ديوانه ي ازخود بدركيست؟

چه گويم؟ازكه گويم؟با كه گويم؟

كه اين ديوانه را ازخودخبرنيست

به آن لب تشنه ميمانم كه -ناگاه-

به دريايي درافتد بيكرانه

لبي ازقطره آبي ترنكرده

خوردازموج وحشي تازيانه!

مپرسيد اي سبكباران مپرسيد

مراباعشق اوتنهاگذاريد

غريق لطف آن دريانگاهم

مرا تنهابه اين دريا سپاريد!

امشب شب پرواز کردن به معراج دل سپردن و دریا گریستن است.

امشب نخلهای کوفه خمیده با گریه یتیمان همنوایی میکنند و کوچه های

 کوفه در انتظار قدوم مبارک غریبه آشنایی به سر میبرند که خش خش

 کیسه ی همیشه پرش بر شانه هایش آمدنش را نوید میداد.

امشب ۲۵ سالاز فراق دو همراه این غریبه ی آشنا گذشته و او این

ربع قرن ناجوانمردی های بسیار دیده است.

اما نمیداند چرا امشب بیشتر از هر شبی دلش شکسته

 اویی که روزها و شبهاست که خار در چشم و استخوان در گلو زندگی

کرده و برای حفظ وحدت سکوت کرده و دم بر نیاورده است.اویی که چاه

 تنها سنگ صبورش بوده است نمیداند امشب او را چه شده که بیتابانه به

 دنبال ماوای آرامشی میگردد.او تنها یک چیز را خوب میداند:

میداند که امشب درد او ناشی از زخم ابن ملجم نیست.درد او درد میخ دری

 است که سینه ی همسرش را شکافت و امشب شمشیری شده بر فرق سر او

 و فردا تیری میشود بر گردن علی اصغرش و نیزه ای که سر حسینش را

 بالا میبرد و تنها او و خدایش میدانند که آن میخ در کذایی هنوز هم پس از

 گذشت سالها به شکلهای مختلف در می آید و دل یوسفش را خراش میدهد.

خودش و خدایش کمکمان کنند که ما از آن میخ در به هر نوعش به دور

 باشیم.التماس دعا

اوبرگشت اویی که تمام زندگی من است وبرگشتنش همه ی آرزویم امانمیدانم

چراخیلی هاتاب دیدن خوشبختی کوتاه نورسیده مرانداشتندوبازهم..........

.نمیدانم الان دارمش يانه نميدانم بازهم رفته يامانده ميدانم كه خودش هم نميداند

اماميخواهم بداندكه من هميشه مال اوبودم وهستم وباقي ميمانم میدانم که

آدمهاتنهایک قلب دارندوبه هرکه بسپارندش دیگرپسش نمیگیرندومن ازآن شب

سردزمستانی که قلبم رابه چشمان جادویی اش سپردم دیگرقلب ندارم وبرای

همیشه منتظرش میمانم.

بهش گفته ام که اینباربادفعه های پیش فرق میکندهمیشه خودش باپای خودش

 برمیگشت ولی اینبارمطمئنم که باواسطه بودن خدابرگشته پس اوراازخدا

گرفته ام امکان نداردبگذارم به بهانه های بچگانه گذشته برودباهرشرایطی

 کنارمیایم دوریش ندیدنش بداخلاقیش.من به معجزه دعاخیلی معتقدم تورابه

خدابرایم دعاکنیدکه بتوانم دعاکنیدکه بخواهدوبمانددعاکنیدکه بگذارند

ديروز قلبم گم شد هر جا گشتم نبود.

به مامانم گفتم قلبمو نديدي؟ گفت: اره!

گفتم : كجا؟ گفت: تيكه هاي شكسته ي اون رو توي اتاقت ديدم..

من با ناراحتي

گفتم: الان كجاست؟ گفت: انداختمش بيرون...

گفتم: يعني تو فكر نكردي من قلبمو مي خوام ....؟؟!! گفت: نه

 گفتم شايد فهميدي

كه يه قلب شكسته به دردت نمي خوره....

با ناراحتي خونه رو ترك كردم ميخواستم جلوي بغضي رو كه گلمو

 ميفشرد بگيرم

ولي نميشد .. اخرش اشك هام تند تند اومدن...

ديروز پاييز بود و برگ هاي پاييزي زير پاي من ميمردن ...

در فراق قلبم خيلي تنها شده بودم ...كه يه دفعه يكي اومد يكي از

 ديار ديگران ..

 مستي  از ميكده ي بالا دست...

ايستاد روبه روم نگام كرد  يه قلب كه هنوز جون داشت توي

 دست هاش بود

بهم گفت: قلبمو نگه ميداري پيش خودت؟

گفتم: واسه چي؟  گفت: اخه خيلي ميلرزه .. خيلي ميتپه ..

 خيلي ميزنه فكر كنم

عاشق شده...

منم كه تشنه ي قلبه زنده ي جون دار بودم اون رو گرفتم و توي

 جاي خالي قلبم

گذاشتم و اون يكي رفت ميون كوچه هاي پاييزي گم شد ...

من متولد بهار بودم متولد فصلي سبز ولي حالا توي پاييز از نو يه

 زندگي يافته بودم.

دستم رو گذاشتم روي سينم ! اون يكي راست ميگفت اون قلب بيش

 از حد تند ميزد.. و همش ميلرزيد...

به مادرم فكر كردم به قلب گم شده ي ديروزم و اين قلب پر تپش امروز...

و همون موقه اين تصميم رو گرفتم: اين قلب رو نگه ميدارم و هيچ وقت به

صاحبش پس نميدم مگر اينكه واسه پس گرفتنش دلم رو بشكنه....

مطمئنم ميدوني چون تو هم مثل من تنهايي ..

 هزارها عروسك مثل تو ساخته شدن ولي با اين حال

 تنها تويي كه اينجايي...

امير حسين خيلي تو رو دوست داره ولي با اين حال

 تو رو جا گذاشته خونه ي ما... نگراني ؟ كه نكنه يكي

بهتر از تو رو پيدا كرده باشه ... نميتونم بهت قول يا

اطمينان خاطر بدم كه امير حسين اينجور بچه اي نيست

 چون همه ي ادم ها همه چيز رو خيلي زود فراموش ميكنن..

مخصوصا قول هاشون رو...

اميرحسين با تو بازي ميكنه تو رو به زمين ميكوبه و ميشينه

 روت و بهت ميخنده ... ولي تو باز اين لبخند احمقانه روي

 لب هاته... شايد چون تو ساخته شدي كه باهات بازي بشه..

به نظر تو من هم واسه اين ساخته شدم؟ واسه ي بازي؟

تو چرا جوابمو نميدي؟ فكر كنم اولين انسان بزرگي باشم كه

 دارم درد دل هامو بهت ميگم واسه همين شكه شدي

و جوابمو نميدي... اخه تو تنها كسي هستي كه مطمئنم

 راز هامو به كسي نميگي...

و اگر هم بگي به بچه هايي ميگي كه قدرت شنيدن رو دارن

 نه به ادم بزرگ هايي كه صداي تو رو نميشنون...و من هم

 از اون ادم بزرگ ها ميترسم...

ميترسم بفهمن كه من ادم نيستم .. ميترسم بفهمن منم يه

عروسكم ... يه عروسك كه نقش يه ادم رو داره خيلي خوب

 بازي ميكنه...

بازم كه لبخند ميزني ! يه چي ميگم ناراحت نشو.. لبخندت

 واقعا احمقانه است و چشم هات .. واقعا نميتوني بازشون

 كني و نگاه كني.. خسته نشدي از اين همه سياهي..

چرا سعي نميكني رنگ هاي ما انسان ها رو ببيني!

شايدم اينجوري راحت تر بتوني تحملمون كني.... شايد

 اگه چشم هات باز بود ديگه نميخنديدي...